De Heinrich

Es isch emal en chliine Prinz gsii. Wie mängi Prinze hät er imene Schloss zmitzt ime Park gwont.

Heinrich hät er gheisse.

De Heinrich isch en ganz en verwönte Prinz gsii. Er hät alles übercho, won er sich gwünscht hät.

Aber er isch gliich nöd glückli gsii.

Er hät nie glachet und er hät nie brüelet.

Sini Eltere, de König und d Königin händ sich Sorge gmacht.

«Was feelt der dänn?» händs gfröget.

De Heinrich hät gseit: «Ich han alli Spiilsache, wos uf der Wält git. Was mer no feelt, isch en richtige Luftballon.»

«Wänns wiiter nüüt isch als das», händ de König und d Königin gseit und händ em chliine Prinz en richtige Luftballon gschänkt.

En Tag lang hät sich de Heinrich d Ziit mit dem Luftballon vertribe. Er hät en mit heisser Luft gfüllt und isch demit über em Schloss gschwäbt, wien e Wulche.

Aber er hät nie glachet und er hät nie brüelet.

Alles isch gsii wie vorher.

De König und d Königin händ sich Sorge gmacht.

«Was feelt der dänn?» händs gfröget.

De Heinrich hät gseit: «Ich han alli Spiilsache, wo s git uf der Wält, und ich han en Luftballon. Was mer no feelt, isch en Leu imene Chefi.»

«Wänns wiiter nüüt isch als das», händ de König und d Königin gseit und händ em chliine Prinz en Leu gschänkt imene Chefi.

En Tag lang hät sich de Heinrich d Ziit mit em Leu im Chefi vertribe. Er hät en zöiklet mit eme Stäcke und hät em Fleischmöcke durs Gitter ggee.

Aber er hät nie glachet und hät nie brüelet.

Alles isch gsii wie vorher.

De König und d Königin händ sich Sorge gmacht.

«Was feelt der dänn?» händs gfröget.

De Heinrich hät gseit: «Ich han alli Spiilsache, wos git uf der Wält, ich han en Luftballon und en Leu ime Chefi. Was mer no feelt, isch es Regimänt Soldate.»

«Wänns wiiter nüüt isch als das», händ de König und d Königin gseit und händ em chliine Prinz es Regimänt Soldate gschänkt.

En Tag lang hät sich de Heinrich d Ziit vertribe mit dem Regimänt Soldate. Er häts la exerzieren und riiten und fächten und marschiere.

Aber er hät nie glachet und er hät nie brüelet.

Alles isch gsii wie vorher.

Doo hät de chlii Prinz emal amene Tag en chliine Bueb aatroffe. Es isch em Schlossgärtner sin Bueb gsii. Er isch vor em Huus vo sinen Eitere gsässe und hät mit eme Chüngeli gschpillt. Es hät sich i sin Arm kuschelet und er häts gschtreichlet und hät em Chrottepösche zfrässe ggee.

De chlii Prinz hät dene beide zueglueget und tänkt: Ich han alli Spiilsache, wos uf der Walt git, ich han en Luftballon, ich han en Leu ime Chefi, und ich han es Regimänt Soldate. Was mer no feelt, isch es Chüngeli, wo sich i min Arm kuschelet und won ich cha streichle und mit Chrottepöschebletter fuettere.

«Gib mer dis Chüngeli», hät de Heinrich zum Bueb gseit.

«Nei», hät de Bueb gseit, «ich cha der das Chüngeli nöd gee.»

Do isch de chlii Prinz is Schloss zrugg und hät zum König und zur Königin gseit: «Ich han alli Spiilsache, wos git uf der Walt, ich han en Luftballon, ich han en Leu ime Chefi, und ich han es Regimänt Soldate. Was mer no feelt, isch es Chüngeli.»

«Wänns wiiter nüüt isch als das», händ de König und d Königin gseit und händ em chliine Prinz es Chüngeli gschänkt.

En Tag lang hät sich de Heinrich d Ziit mit dem Chüngeli vertribe. Er häts uf der Arm gnaa, häts gschtreichlet und hät em Chrottepöschebletter gfuetteret.

Aber er hät nie glachet und er hät nie brüelet.

Alles isch gsii wie früener.

Was mir feelt, hät er tänkt, isch nöd irgend es Chüngeli, nei, es isch em Gärtnersbueb sis Chüngeli.

Er isch in Park grännt zu dem Bueb und hät zuenem gseit:

«Gib mer dis Chüngeli. Ich gib der defür alli mini Spiilsache.»

«Nei», hät de Gärtnersbueb gseit.

«Gib mer dis Chüngeli», hät de Prinz wider gseit. «Ich gib der alli mini Spiilsache und en Luftballon und no en Leu ime Chefi defür.»

«Nei», hät de Gärtnersbueb gseit.

«Gib mer dis Chüngeli», hät de Prinz zum letschtemal gseit. «Ich gib der defür alli mini Spiilsache und en Luftballon und en Leu ime Chefi und no es Regimänt Soldate dezue.»

«Nei», hät de Gärtnersbueb gseit.

Do isch de Heinrich trurig worde und er hät zum erschtemal brüelet.

De Gärtnersbueb isch verschrocke und hät zuenem gseit: «Ich cha der das Chüngeli nöd gee, will ichs lieb ha, aber mer chönd zäme mit em spile.»

Si händ de ganz Tag gspillt und sind glückli gsii, de chlii Prinz und de Gärtnersbueb, zäme mit em Chüngeli.

De König und d Königin händ sich gwunderet über de chlii Prinz und händ en gfröget: «Was feelt der dänn?»

De Heinrich hät lang naatänkt und dänn hät er gseit: «Was mir feelt, sind nöd Spiilsache, es isch ekein Luftballon und nöd en Leu ime Chefi und au keis Regimänt Soldate und käs Chüngeli. Was mir feelt, das isch öppert, won ich mit em cha spile.»

De König und d Königin sind trurig gsii und händ zum chliine Prinz gseit: «En Fründ chömmir dir nöd schänke, dee muesch der sälber sueche.»

«Ich han en scho gfunde», hät de Heinrich gseit und hät zum erschte mal glachet.

Max Bolliger: S Risefäscht.
Aarau, At Verlag, 1990

Advertisements

Über kindg

Guten Tag! Wir sind kein Verein oder Institution; nur eine Gruppe Freunde, die an Gymnasien und Universitäten unterrichtet. Dieses Projekt ist aus reinen pädagogischen Gründen entstanden und hat überhaupt keine finanziellen Interessen.
Dieser Beitrag wurde unter Schwiizertüütsch veröffentlicht. Setze ein Lesezeichen auf den Permalink.

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s