De Haas mit de himmelblaue Ohre

Es isch emal en chliine Haas gsi mit himmelblaue Ohre. Won er gmerkt hät, dass den andere Hase iri Ohre nöd di gliich Färb händ, hät er sich agfä schäme. Er isch ene us em Wäg gange und hät lieber elei mit sich sälber gspillt.

Sin einzige Fründ isch de Mond gsii am Himmel obe. Dem hät er sin Chummer gchlagt, aber de Mond hät nüüt gseit. Ich wott id Walt use wandere, wo mich niemer kännt, hät de chlii Haas tänkt.

Er hät sich uf de Wäg gmacht, und nu de Mond hät en begleitet.

Aber won er anecho isch, überall hät me sich über sini Ohre gwunderet und all händ en uusglachet.

Ich ghööre nienet dezue, hät de chlii Haas tänkt und gschuld a mim Unglück sind die himmelblaue Ohre.

Do hät er vor eme Puurehuus usse de Huet vome Chämifäger gfunde. Das isch ganz gnau, was mer feelt, hät de chlii Haas tänkt und hät sini Ohren under em Chämifägerhuet versteckt.

Er hät glehrt dur Chämi chlättere, mit Bäsen umgaa und Öfe putze. «Jetzt ghööri au zu öpperem, zur Chämifägerzumft», hät de chlii Haas gseit.

Aber emal amene Tag isch sin Huet ime Rauchfang bhange blibe und die andere Chämifäger händ sini himmelblauen Ohre gseh.

Si händ luut agfä lachen und händ grüeft:

«Du bisch ja gar kein rächte Chämifäger.»

Do hät sich de chlii Haas gschämt und isch devo grännt, und nu de Mond hät en begleitet.

Aber dänn hät er vor eme Gaschthuus zue de Huet vome Choch gfunde. Das isch ganz gnau, was mer feelt, hät de chlii Haas tänkt und hät sini Ohre under dem höche Chochhuet versteckt.

Er hät glehrt mit Pfanne hantiere, Gmües choche und Fleisch bröötle.

«Jetz ghööri au zu öpperem, zu de Zumft vo de Choch», hät de chlii Haas gseit.

Aber amene Tag isch sin Huet id Suppe gfloge, und die andere Chöch händ sini himmelblauen Ohre gseh.

Do händs luut agfä lachen und händ grüeft:

«Du bisch ja gar kein rächte Choch.»

Do hät sich de chlii Haas gschämt und isch devogrännt und nu de Mond hät en begleitet.

Aber dänn hät er vor eme Schopf zue de Huet vome Gärtner gfunde. Das isch ganz gnau, was mer feelt, hät de chlii Haas tänkt und hät sini Ohren under em Gärtnerhuet versteckt.

Er hät glehrt Erden umestäche, Bäum pflanzen und Blueme bsorge.

«Jetz ghööri au dezue, zur Zumft vo de Gärtner», hät de chlii Haas gseit.

Do hät em amene Tag en starche Wind de Huet vom Chopf blaase und die andere Gärtner händ sini himmelblauen Ohre gseh.

Si händ luut agfä lachen und händ grüeft:

«Du bisch ja gar kein rächte Gärtner.»

De chlii Haas hät sich gschämt und isch devogrännt, und nu de Mond hät en begleitet.

Vor eme Zirkus zue hät er do de Huet vome Clown gfunde.

«Das isch ganz gnau, was mer feelt, hät de chlii Haas tänkt und hät sini Ohren under dem Clownhuet versteckt.

Er hät glehrt über sini Füess stürchlen und Grimasse schniide.

«Jetz ghööri au dezue, zur Zumft vo de Clöön», hät de chlii Haas gseit.
Bis em amene Tag en Aff de Huet vom Chopf gstole hät und di andere Clöön sini himmelblauen Ohre gseh händ.

Si händ luut agfä lachen und händ grüeft:

«Du bisch ja gar kein rächte Clown.»

Do hät sich de chlii Haas gschämt und isch devogrännt, und nu de Mond hät en begleitet.

Emal hät er under ere Brugg de Huet vomene Vagabund gfunde.

Das isch ganz gnau, was mer feelt, hät de chlii Haas tänkt und hät sini Ohren under dem Vagabundenhuet versteckt.

Er hät glehrt fuulänze, isch im Schatte glägen und hät in Tag use träumt.

«Jetz ghööri au zu de Vagabunde», hät de chlii Haas gseit.

Aber emal amene Tag hät em de Fluss sin Huet devo treit, und die andere Vagabunde händ sini himmelblauen Ohre gseh.

Si händ luut agfä lachen und händ grüeft:

«Du bisch ja gar kein rächte Vagabund.»

Do hät de chlii Haas nüme möge devoränne und hät au kei Huet meh welen aalegge.

Er isch an Weiher gsässe zmitzt im Wald.

Ich bi kein rächte Chämifäger,

ich bi kein rächte Choch,

ich bi kein rächte Gärtner,

ich bi kein rächte Clown,

und ich bin au kein rächte Vagabund.

Was bin i dänn?

I dem Augeblick isch de Mond ufgange, isch über em Weiher staabliben und hät en in en Spiegel verwandlet.

Im Spiegel hät de chlii Haas en andere chliine Haas entdeckt, sich sälber.

Und dee Haas hät himmelblaui Ohre gha.

Je länger dass er si im Mondschii aaglueget hät, umso besser händs em gfalle.

Und uf eimal hät ers gwüsst: gschuld a sim Unglück sind nöd die himmelblauen Ohre gsii, sondern dass er sich derwäge gschämt hät.

De chlii Haas isch heizue grännt.

De Mond hät en begleitet.

Underwägs hät er d Vagabunde, d Clöön, d Gärtner, d Chöch und d Chämifäger aatroffe.

Stolz hät er ne sini himmelblauen Ohre zeiget, und keine hett dra tänkt, ihn wäge dem uuszlache.

Und gliich isch er froh gsii, dass er glehrt hät dur Chämi chlättere, mit Bäsen umgaa, Öfe putze, mit Pfanne hantiere, Gmües choche, Fleisch bröötle, d Erden umestäche, Bäum pflanze, Blueme bsorge, Trumpete spille, über di eigne Füess stüürchle, Grimasse schniide, fuulänze, im Schatte liggen und träume.

Max Bolliger: S Risefäscht.
Aarau, At Verlag, 1990

Advertisements

Über kindg

Guten Tag! Wir sind kein Verein oder Institution; nur eine Gruppe Freunde, die an Gymnasien und Universitäten unterrichtet. Dieses Projekt ist aus reinen pädagogischen Gründen entstanden und hat überhaupt keine finanziellen Interessen.
Dieser Beitrag wurde unter Schwiizertüütsch veröffentlicht. Setze ein Lesezeichen auf den Permalink.

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s