D Wunderblueme

Es sind emal zwoo Schwöschtere gsii. Di eint isch schön gsii, di ander wüescht.

Emal amene Tag sinds dur de Wald gspaziert und händ Beeri gsuecht. Uf eimal ghööreds öpper jammeren und rüefe. Es isch de Chnorzli gsii, de Zwerg. Er isch im Dornegschtrüpp bhange blibe und hät nüme chöne fürt.

S schön Meitli hät glachet.

S wüescht Meitli aber hät die Dorne usenand böge und hät de Chnorzli süüferli ufd Erde gstellt.

«Zum Dank wott ich dir de Wäg zur Wunderblueme zeige», hät de Chnorzli gseit. «Wer si em König bringt, wänn si blüeht, wird Königin. Gang du dem Bach naa, bisd zur Quälle chunsch. Deet, zwüschet de Stei wachst die Wunderblueme.»

Dänn isch er verschwunde.

«Gang hei, du bisch vill zwüescht zum Königin werde», hät die schön Schwöschter zur wüeschte Schwöschter gseit und hät sich grad uf de Wäg gmacht.

Wo s schön Meitli es Stuck wiit gloffen isch, liit da es Häueli im Wäg.

«Nimm mi mit», hät s Häueli gseit.

«Nei, bisch mer z dräckig», häts Meitli gseit und isch wiiter gloffe.

Wider nach eme Wiili staat da e Sprützchanten im Wäg.

«Nimm mi mit», hät die Sprützchante gseit.

«Nei, bisch mer zschwer», hät s Meitli gseit und isch wiiter gloffe.

Es Wiili spöter isch da es Stückli Bascht im Wäg gläge.

«Nimm mi mit», hät das Stückli Bascht gseit.

«Nei, bisch doch nüüt wert», hät s Meitli gseit und isch wiiter gloffe.

Wo d Sunnen am höchschte gstanden isch, chunts zunere Quälle.

Aber d Quälle isch versickeret gsii, d Erde vertröchnet und d Wunderblueme vertööret.

«De Zwerg Chnorzli hät gloge», hät s schön Meitli gchiflet und isch hässig de lang Wäg zrugg bis hei grännt.

«So gang jetz du», hät si am andere Tag zur Schwöschter gseit und hät sich gfreut, dass die dänn de lang Wäg au vergäbe machi.

Also hät sich halt au di wüescht Schwöschter uf de Wäg gmacht.

Wo si es Stuck wiit gloffen isch, liit da es Häueli im Wäg.

«Nimm mit mit», hät das Häueli gseit.

«Gern», hät s Meitli gseit, vilicht chani di bruuche.»

Mit der Hauen über der Achsle ischs Meitli wiiter gloffe. Nach eme Wiili staat da e Sprützchanten im Wäg.

«Nimm mi mit», hät die Sprützchante gseit.

«Gern», hät s Meitli gseit, «vilicht chani di bruuche.»

Mit der Hauen über der Achsle, der Sprützchanten i der einte Hand ischs Meitli wiiter gloffe. Es Wiili spöter isch da es Stückli Bascht im Wäg gläge.

«Nimm mi mit», hät das Stückli Bascht gseit.

«Gern», hät s Meitli gseit, «vilicht chani di bruuche.»

Mit der Hauen über der Achsle, der Sprützchanten i der einte und em Stückli Bascht i der andere Hand isch das Meitli wiiter gloffe.

Wo d Sunne am höchschte gstanden isch, chunts zunere Quälle.

Aber d Quällen isch versickeret gsii, d Erde vertröchnet und d Wunderblueme vertööret.

Do hät s Meitli d Haue gna und hät demit d Erden ufghacket. Es hät d Sprützchante gna und hät de vertöörete Blueme drus Wasser gää.

Und zletscht häts das Stückli Bascht gna und hät demit de Stängel ufbunde.

Do hät die Blueme wider agfange läbe.

S Wasser isch in Stängel und id Bletter uegstige.

D Chnoschpe hät sich gäge s Liecht gstreckt und isch ufgange.

S Meitli hät zueglueget und gstuunet.

Es hät die Wunderblueme gseh und hät gar nöd gmerkt, dass es nahdisnah sälber eso schön worden isch wie sie.

Süüferli häts die Wunderbluemen uusgrabe und hät si em König braacht.

De König hät sich gfreut, won er das schön Meitli mit der Blueme gseh hät. Wien ers verspreche hät, so hät er si zur Königin gmacht.

Die schön Schwöschter aber isch jede Tag wüeschter worde vor luuter Nid und Iifersucht.

Max Bolliger: S Risefäscht.
Aarau, At Verlag, 1990

Advertisements

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s